Kiedy bycie miłym rani bardziej niż pomaga

Znasz to uczucie, kiedy ktoś mówi “wszystko dla twojego dobra”, a w środku coś cię ściska?

Intencje mogą być dobre, a efekt odwrotny. W relacjach są zachowania, które z zewnątrz wyglądają na czułość, troskę, nawet oddanie, a w rzeczywistości są cichą formą kontroli, unieważniania albo braku szacunku dla granic.

Robienie wszystkiego za drugą osobę

“Nie martw się, ja to załatwię.” “Zrobiłem ci kolację, bo wiem, że nie ogarniesz po pracy.” “Po co masz się męczyć, ja wiem lepiej.”

Z zewnątrz: opieka, zaangażowanie, wsparcie. W środku: brak miejsca na własne decyzje, niedowierzanie w kompetencje drugiej osoby, budowanie zależności.

Kasia po dwóch latach związku zaczęła czuć się jak dziecko. Partner załatwiał za nią sprawy urzędowe, decydował o finansach, wybierał wakacje. Kiedy zaczęła się buntować, usłyszała: “myślałem, że ci ulżyłem”. A ona chciała czuć, że ma wpływ na swoje życie.

Pytanie, które sobie zadaliśmy: czy nasza troska nie zabiera drugiej osobie szansy na samodzielność?

Unikanie konfliktów za wszelką cenę

“Nie chcę się kłócić, więc lepiej nic nie mówię.” “Po co to rozgrzebywać, już było dobrze.” “Wybaczam, ale tak naprawdę nigdy o tym nie pogadaliśmy.”

Brak kłótni nie zawsze oznacza spokój. Czasem to znak, że ktoś boi się powiedzieć, co myśli, a niewypowiedziane żale gromadzą się jak para pod pokrywką.

Marek mówił, że w ich związku nigdy się nie kłócą. Po pół roku jego partnerka nagle się wyprowadziła. Później powiedziała: “nie mogłam już znieść tego, że nigdy nie chciałeś słyszeć, co mnie boli”. Milczenie nie rozwiązuje problemów. Ono je konserwuje.

Pytanie: czy w naszej relacji jest miejsce na szczerość, także wtedy, gdy nie jest przyjemnie?

“Jak chcesz”, czyli rezygnacja z siebie

“Zróbmy, co ty chcesz, ja się dostosuję.” “Mi to obojętne.” “Nie wiem, zdecyduj ty.”

Wygląda na kompromis. Ale jeśli jedna osoba regularnie rezygnuje z własnych potrzeb, żeby było miło, w pewnym momencie traci kontakt z sobą. To nie kompromis. To anulowanie siebie.

Asia mówiła, że jej partner jest cudowny: nigdy się nie kłóci, wszystko akceptuje. Tylko że ona nigdy nie wiedziała, czego on naprawdę chce. W końcu przestała czuć, że są razem. Nie było z kim się zderzyć, nie było dialogu, była tylko zgoda na wszystko.

Pytanie: czy mówię, czego potrzebuję, czy tylko dopasowuję się dla świętego spokoju?

To, co wygląda na miłość, czasem jest lękiem

Za “miłością” bywa lęk przed konfliktem. Za “troską” potrzeba kontroli. Za “ustępowaniem” brak poczucia własnej wartości. Nie chodzi o szukanie winy, tylko o świadomość. Bez niej niczego nie da się zmienić.

U nas zadziałało proste ćwiczenie: przez tydzień obserwowaliśmy, kiedy mówimy albo robimy coś “dla dobra relacji”, a w środku czujemy napięcie, złość albo zmęczenie. Zapisywaliśmy to. Okazało się, że pod spodem prawie zawsze była niewypowiedziana potrzeba.

Bycie miłym to nie to samo co bycie prawdziwym. Czasem najwięcej miłości jest w zdaniu: “nie zgadzam się z tobą, ale nadal cię kocham”.

A wy? Które z tych zachowań rozpoznajecie u siebie albo u drugiej osoby? Napiszcie nam na Instagramie.