Czy możemy wierzyć inaczej, a kochać razem?

Czy różnice w wierze muszą być końcem historii miłosnej? U nas nie były, choć jedno z nas jest osobą wierzącą, a drugie nie. Zanim jednak o nas, kilka liczb, bo temat dotyczy coraz większej liczby par.

Jak zmienia się wiara w Polsce

Z badań CBOS wynika, że większość Polaków wciąż deklaruje się jako wierząca, ale trend jest wyraźnie spadkowy. Od lat 90. do 2019 roku 85 procent Polaków określało się jako wierzący lub głęboko wierzący. W 2020 roku ta liczba zaczęła spadać i w pierwszym kwartale 2024 wynosiła 78 procent. Jako niewierzący określa się 14 procent, czyli prawie dwa razy więcej niż pięć lat wcześniej i trzy razy więcej niż dwadzieścia lat temu.

Spada też praktykowanie. W 2005 roku około 57 procent Polaków chodziło do kościoła co tydzień, w 2024 już tylko 39 procent, najmniej w historii badań. Rośnie za to grupa wierzących praktykujących nieregularnie: z 32 procent w 2000 roku do 38 procent w 2024. Co dziesiąty Polak nie uczestniczy w praktykach religijnych wcale, trzy razy więcej niż w latach 90.

Trend widać najmocniej u młodych, mieszkańców dużych miast i osób z wyższym wykształceniem. Sami badani jako powód podają brak potrzeby i obojętność, dopiero w drugiej kolejności rozczarowanie instytucją Kościoła. Co to ma wspólnego z miłością? Więcej, niż się wydaje.

Miłość w czasach niewierzenia

Wiarę często omijamy na początku relacji. Zakochujemy się w uśmiechu, w poczuciu humoru, w tym, jak dobrze się razem milczy. A potem przychodzi moment na pytania: wierzysz? W co? Dlaczego? I okazuje się, że patrzymy sobie w oczy z czułością, ale na świat z zupełnie różnych miejsc.

Jedno chodzi co niedzielę do kościoła, modli się przed snem i czuje, że w relacji jest jeszcze ktoś trzeci. Drugie dobrze czuje się bez rytuałów, a duchowość trzyma na poziomie medytacji albo zachwytu nad naturą. Albo mówi wprost: nie wierzę, bo nie mam w co.

Nie zawsze te różnice dzielą. Czasem to dwie drogi do podobnych wartości: miłości, uczciwości, szacunku. Ale nie zawsze.

Kiedy wiara staje się murem

Temat wychodzi z cienia przy okazji świąt, przy ślubie, a najmocniej przy dzieciach. Chrzest czy nie? Religia w szkole? Czyje tradycje świętujemy? Wtedy okazuje się, że nie chodzi tylko o to, czy wierzymy, ale jak, gdzie, po co i co z tego wynika.

Dla jednej osoby to sprawa tożsamości i sensu. Dla drugiej niezrozumiały rytuał. Jeśli nie ma rozmowy, zaczyna się to, co cicho psuje relację: niedopowiedzenia, uniki, rezygnacja z ważnych części siebie.

Duchowość nie musi oznaczać religii. Może być w tym, że zatrzymujesz się na chwilę wdzięczności, w tym, jak patrzysz na cierpienie, w przekonaniu, że jest coś większego, jakkolwiek to nazwiesz. Wiele osób nie mówi o duchowości wprost, ale niesie ją w sobie. I dopiero w związku wychodzi, jak bardzo boli, gdy nie można być sobą.

Co u nas pozwoliło nie dać się podzielić

Zaciekawienie zamiast przekonywania. Zamiast “to nie ma sensu” padło pytanie: co ci to daje, dlaczego to dla ciebie ważne? I opowieść o sobie nie z pozycji “mam rację”, tylko “tak to czuję”.

Nie chodziło o to, żeby któreś z nas zmieniło zdanie. Chodziło o to, żeby zrozumieć, co jest ważne dla drugiej osoby, i znaleźć rozwiązanie, z którym oboje czujemy się dobrze. Dla nas fundamentem okazały się wspólne wartości: szacunek, partnerstwo, uczciwość i rozmowa.

Relacja oparta na szacunku dla różnic może być dobra, ale tylko wtedy, gdy te różnice nie ranią najgłębszych potrzeb. Jeśli jedno z was czuje, że musi się uciszyć, zmienić albo udawać, żeby druga strona była spokojna, to nie jest zdrowa różnica. To kompromis, który boli i prędzej czy później wypłynie.

Kilka pytań, które sobie zadaliśmy: co dla mnie znaczy wiara i czy chcę ją pielęgnować w relacji? Czy potrafię szanować drogę drugiej osoby, nawet zupełnie inną od mojej? Jakie wartości mamy wspólne mimo różnic w światopoglądzie? Czy umiemy o tym rozmawiać bez oceniania?

A u was? Wiara była kiedyś przeszkodą, czy raczej pomostem? A może boicie się ten temat poruszyć, bo wydaje się za trudny? Napiszcie nam na Instagramie.